Η πρώτη μας τοποθεσία βρίσκεται στο νομό Αργολίδας και είναι ένα από τα πιο μαγευτικά μέρη που μπορεί να επισκεφτεί κάποιος συνδυάζοντας την αρχαιολογία την ιστορία και την διασκέδαση. Αυτή η πόλη με λίγα λογία τα έχει όλα και σαφώς υπάρχουν και τα επιχειρήματα που το λέω αυτό. Αρχικά είναι μια πόλη για ζευγάρια, για οικογένειες και όπως προ είπα για επισκέψεις νέων ανθρώπων με πολύ πάθος για τη νυχτερινή διασκέδαση.

Με αυτά τα ακούσματα λοιπόν και από τις λίγες γνώσεις που είχα για αυτόν τον προορισμό έπεισα δυο φιλαράκια μου να τον επισκεφτούμε για ένα σαββατοκύριακο. Πήραμε το λεωφορείο από την Αθηνά, ταξιδέψαμε σχεδόν 2 ώρες. Στα 10 τελευταία λεπτά πριν φτάσουμε αντίκρισα το κάστρο του Ναυπλίου, το γνωστό Παλαμήδι και αμέσως ένιωσα ένα παράξενο σφίξιμο στο στομάχι σκεπτόμενος το πως φτιάχτηκε αυτό το θηρίο πάνω σε ένα τέτοιο λόφο ύψους 200 μέτρων περίπου. Αυτές βέβαια οι σκέψεις μου φύγανε μόλις βγήκαμε από το λεωφορείο και με χτύπησε ο αέρας του Ναυπλίου με 30 βαθμούς ζεστή λες και είμαστε στην Αφρική για σαφάρι και αμέσως αναζητήσαμε το λιμάνι της πόλης με τις καφετέριες η οποίες ήταν γεμάτες από κόσμο και ας είχαμε Απρίλιο μηνά που θεωρείται αρχή της καλοκαιρινής σεζόν. Μετά τον δροσερό καφέ ξεκινήσαμε το tour, όσο προλαβαίναμε γιατί τις επόμενες μέρες ο Αρνιάκος του Antenna είχε πει λιακάδα αλλά δεν είναι να τον εμπιστεύεσαι τον Τάσο.

Αν και είναι μεγάλη πόλη μπορείς να γυρίσεις τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της σε μια μόνο μέρα. Τα πιο γνωστά από αυτά είναι το Μπούρτζι, ένα φρούριο πάνω σε μια μικρή νησίδα που ανεγέρθη από τους Βενετούς το 1473 μπροστά στο λιμάνι της πόλης συνδέοντας το με τεχνητό βραχίονα από ογκόλιθους στον οποίο πρόσδεσαν αλυσίδα όπου έφθανε μέχρι το λιμάνι για την προφύλαξη του.

Αμέσως μετά κατευθυνθήκαμε προς την κεντρική πλατεία εν ονόματι »Πλατεία συντάγματος» γιατί ως γνωστόν το Ναύπλιο ήταν η πρώτη πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους με πρωθυπουργό τον Ιωάννη Καποδίστρια ο οποίος δολοφονήθηκε έξω από το  ναό του Αγίου Σπυρίδωνα όπου έχει μια αναμνηστική πλάκα δολοφονίας και το αποτύπωμα σφαίρας στον τοίχο της εισόδου.

Ωστόσο ο προορισμός μας ήταν το μεγαλοπρεπή κάστρο του Παλαμηδιού, η ανάβαση στο Παλαμήδι γίνεται είτε μέσω αμαξωτής οδού είτε μέσω μιας σκάλας με πολλά σκαλοπάτια, συγκεκριμένα 999. Φτάνοντας λοιπόν στο πρώτο σκαλοπάτι ένιωθα ότι θέλω να γυρίσω στην καφετέρια αλλά με λίγο πίεση ξεκινήσαμε αυτή την κουραστική μεν απολαυστική δε πορεία προς το κάστρο. Η θεά ήταν μαγευτική από τη μισή κιόλας διαδρομή, κάθε σκαλοπάτι που ανεβαίνεις το βλέπεις ακόμη πιο όμορφο το Ναύπλιο.

ΕΝΑ ΔΕΙΓΜΑ:

ΤΕΛΕΙΟ Ε ;

Δεν χρειάζεται να πείτε τίποτα ….

Ωστόσο τα σκαλιά ήταν πολλά, ο δρόμος ήταν μακρύς και μας πηρέ λίγο παραπάνω χρόνο από ότι θα πρέπει λόγω κούρασης, πολλών στάσεων για τις ανάγκες των Check in, την ενημέρωση με Selfies τα Social, της μάνας, της γιαγιάς, της γειτόνισσας, καταλαβαίνετε υποχρεώσεις …Αλλά φτάσαμε και θαυμάσαμε την ομορφιά του κάστρου, ταξιδεύοντας μας σε εκείνη την εποχή. Σας προτείνω πως πρέπει να δώσετε περισσότερη έμφαση στη φυλακή του Κολοκοτρώνη, το κρυφό σχολείο και να ανακαλύψετέ μια τρυπά με σκαλιά σε ένα αποσωνόμενο μέρος του κάστρου που οδηγεί σε ένα δωμάτιο που ανεβάζει την αδρεναλίνη. Δεν γνωρίζω ακόμη τι ακριβώς ήταν εκείνο το δωμάτιο με τις ξεθωριασμένες αγιογραφίες και με το ελάχιστο φως που εισχωρούσε στο δωμάτιο.

Ύστερα επιβαλλόταν να πάμε για φαγητό, με λίγο ψάξιμο βρήκαμε ένα πολύ μικρό μαγαζάκι τον »Μερακλή», οι μερίδες του όμως ήταν το αντίθετο από τα τετραγωνικά της επιχείρησης και πολύ νόστιμο.

Αυτά τα λίγα θα σας πω για το Ναύπλιο, αυτή την όμορφη πόλη και αξίζει να την επισκεφτείτε δηλαδή τι άλλο θέλετε να σας πω για να σας πείσω και ωραίο φαγητό και τρομερή ιστορία με εξαιρετικούς αρχαιολογικούς χώρους και μπάνιο στη θάλασσα κάναμε και ποτά ήπιαμε τι άλλο να θέλει κάνεις ?

Θα σας επισυνάψω κάποιες φωτογραφίες που τράβηξα, δυστυχώς είναι λίγες αλλά αυτό είναι αποδεικτικό στοιχείο ότι περάσαμε πολύ ωραία…